Zobacz tutaj, gdzieś pod skórą

cięgle czujesz dotyk palców,

nawet gdy uczucia runą

pozostaje pamięć czasu.

W uszach dzwoni dawny budzik,

z tego dnia, co był tak ważny,

zostawiłaś na koszuli

odcisk szminki, dowód jawny.

Zapach ciała, szmer oddechu,

łaskotanie krótkich włosów,

kawa pita bez pośpiechu,

głębia źrenic jego oczu.

I nad ranem, po zbudzeniu,

wśród ciemności drugie tętno,

pierwszy raz tak od niechcenia,

mętlik myśli tworzył jedność.

Ref.

Teraz myślisz o tych czasach,

że to coś pięknego było,

chociaż mówią, by nie wracać,

do przeszłości i żyć chwilą.

Ale ty nie czujesz bólu,

lecz zadumę, tę spokojną,

odrobinę w głowie szumu,

melancholię całkiem znośną.

To dodaje tobie siły,

bo już wiesz, że umiesz kochać,

bez wyrzutu i bez winy,

dalej stać na twardych nogach.

A więc w przyszłość patrzysz śmiało,

i cokolwiek ta przyniesie,

weźmiesz w serce tylko światło,

oraz garść pięknych uniesień.

I

Jeśli patrzysz wciąż w noc

albo w dowolny punkt,

wypatrujesz tego, co brak.

Jeśli myli cię krok

albo zawracasz znów,

coś zgubiłeś w swoich dniach.

Ref.

Tak, to jest twój cel,

to jest twój zew,

On woła cię!

Masz przed sobą nurt,

płynący wzdłuż

twojego snu.

II

Pomyśl, czego ci brak,

o kim myślisz bez wad,

komu życzysz, najlepszych dni.

Spokój napływa sam,

delikatność już drga,

a ty czujesz pierwszy raz rytm.

Ref.

Tak, to jest twój cel,

to jest twój zew,

On woła cię!

Masz przed sobą nurt,

płynący wzdłuż

twojego snu.

Pewien starszy ciut mężczyzna

przebogaty, spał na kasie,

dnia pewnego w końcu przyznał,

że tak dłużej żyć nie da się.

*

Zaczął wynajdować młode,

piękne panny na wydaniu,

chwytał złota samorodek,

co pomagał w oświadczaniu.

*

I podążał do wybranki,

dawał kasy co niemiara,

obdarował Zośki, Anki

i o serca ich się starał.

*

Poza złotem i srebrami

platynowe miał swe serce,

panny czuły pod żebrami

rój motyli, nawet więcej.

*

Każda się zakochiwała,

on rozdawał swój majątek

miała być sukienka biała,

ale mamy tu wyjątek.

*

Bo ten starzec się ulatniał,

opuszczając je w rozpaczy,

choć bogate je zostawiał,

serca dawać im nie raczył.

*

Zostawały więc w bogactwie,

ale szlochające panny.

Był oszustem w swym matactwie,

oszustem matrymonialnym.

Młody ptak zapragnął fruwać tak jak bracia

płynąć gdzieś w przestworzach, nad łąkami latać,

wspierać się skrzydłami o masy powietrza,

widzieć to co pod nim, dokładnie, na przestrzał.

Więc na brzegu gniazda rozczapierzył pióra

i wzbił się do góry, zanurkował w chmurach.

Dołączył do stada, bo chciał być jak inni,

jednym z towarzyszy, podobnym do bliźnich.

Lecz kiedy już wleciał, gdzie ptaków gromada,

poczuł uderzenie, o mało nie spadał.

Potem drugie, trzecie i każde bolesne,

Zaczęła piec skóra, tak jak nigdy wcześniej.

Wylądował w gnieździe i poczuł wytchnienie,

ale spojrzał w niebo tak niepostrzeżenie,

A tam wciąż fruwali jego pobratymcy,

Ich stan się wydawał iście idylliczny.

Znowu więc poleciał, by doświadczyć lotu,

chociaż go raniły skrzydła podczas zwrotów.

Czuł dogłębne cięcia, ale cięcia duszy,

po takich męczarniach nie mógł już się ruszyć.

Ref

Odleciał więc dalej,

oby nie czuć męki,

być całkiem samotny,

ale bez udręki.

Frunął więc z daleka, przed siebie przemożnie,

od dawna tak samo, od dawna ostrożnie.

Wybrał mniejsze zło, bez czyjejś opieki

i bez towarzyszy, samotnie na wieki.

Ale nie mógł patrzeć na ptaki w przestworzach,

bo czuł wielki żal, że sam tak nie może.

Wściekłość więc na siebie, zmieszana z rozpaczą

kazały mu wybrać samotność dziwaczną.

Znalazł pustą dziuplę, najdalej od świata,

zaszył się głęboko, by z nikim nie latać.

Bo z tego fruwania to całe nieszczęście,

więc takie na zawsze było jego miejsce,

Ref

Odleciał więc dalej

oby nie czuć męki.

Być całkiem samotny,

ale bez udręki.