Opuściłem domek na ludzkiej nóżce.
Rozpostarłem ramiona wzdłuż życia, czując
poroztopową młodość.
Przeszłość przyciemniała, przyszłość stała
się fikcją, a oczy świat(ł)em.
Szłaś po drugiej stronie, prowadząc
swój smutek i brak
moich wątpliwości.
Twoje braki podążały orlego.
Zamknąłem cię głęboko pod powiekami.
Nic, co chwiejne, nie jest mi obce.
Co w człowieku piszczy 
Czytałam już wczoraj, ale nie trafiło. Może przez zmęczenie, może nieodpowiedni moment.
Dziś spojrzałam na ten wiersz z zupełnie innej perspektywy i jest piękny.
Kiedyś ktoś mi powiedział, że bramy nieba można przekroczyć tylko u boku ukochanej osoby.
PolubieniePolubione przez 1 osoba
PKRopeczko,
co do przekraczania bram niebios to można i samemu, moim zdaniem, ale ja tam nie mam pewności, czy akurat do tej bramy zostanę skierowany. A tam niżej to faktycznie lepiej we dwoje 😉 Ok, trochę żartuję, ale tylko trochę 😉
Oczywiście, że większość ludzi pragnie miłości i w tym aspekcie nie jestem zbyt oryginalny. Jeszcze jest druga strona medalu, ale o tym opowiem, jak wrócę z Gliwic.
Tekst napisałem na poczekaniu, potem go tylko poprawiłem. To jeden z kilku moich wierszy, które lubię i które uważam za naprawdę dobre.
Tak czy siak, jak to mówi Dekoś, dzięki za komentarz i wizytę w ogóle.
Pozdrówki.
PolubieniePolubione przez 1 osoba
Czasem takie „na poczekaniu” wychodzą najlepiej. 😉
Pozdrawiam też 🙂
PolubieniePolubione przez 1 osoba
Oddając się życiu, wtapiając w coś co zabiera nas mamy możliwość wygładzić przeszłość. Duchy wracają tylko kiedy zamykamy się przed życiem. Zajęłam się tym fragmentem. Dobrej nocy, Antku.
PolubieniePolubione przez 1 osoba
Dzięki.
Dałaś komentarzem do myślenia…
Dzięki
Pozdrawiam.
PolubieniePolubione przez 1 osoba
🙂
PolubieniePolubienie