Bosów cienie

Bossów cienie byt nierzadki,
cienie Hugo w smudze światła,
wyciągają słonia z czapki,
która z góry im przypadła.

Prawią o dwunożnych gadach,
przekonują głowy tanie,
iż tradycja ich rozkłada
lub – co gorsza – zmartwychwstanie.

I pomagać z piersią idą,
dobro wróci po złych latach.
Tępią nadwrażliców-brzydów
z sercem, co ucieka, wraca.

A annały trzeszczą wagą,
bo to moda, co się zowie,
oczaruje kontempladą,
lecz o innych nie o sobie.